مایکل و ارنست

به نظرم جای دو نفر در مملکت ما خالی است. یعنی دلم می‌خواست این دو نفر به جای این که امریکایی باشند، ایرانی می‌بودند.

یکی همینگوی و آن دیگری مایکل مور.

همینگوی به خاطر توصیفاتش از جنگ. ما هم جنگی بزرگ از سر گذراندیم. خوب یا بد، درست یا غلط، آن را از سر گذراندیم. من چند ساعتی بیشتر در آن حضور نداشتم، اما این دلیل خوبی نیست که فراموشش کنم.

ما هم کسانی داشتیم که در جنگ کشته شدند. شجاع بودند یا میهن‌پرست؟ می‌دانستند برای چه می‌جنگند یا نه؟ به خدا و ارزش‌های دینی پشت جنگ معتقد بودند یا فقط می‌خواستند جهان‌مان از چیزی که هست کوچکتر نشود؟

همینگوی نشان‌مان می‌داد که آدم‌هایی که در جنگ کشته شدند، نام‌هایی نیستند که به درد اتوبان و بلوار و خیابان، و به درد پول درآوردن بخورد. آنها هم مثل ما بودند. درس می‌خواندند. کاری داشتند. در عروسی اقوام و دوستان‌شان شرکت کرده بودند. فحش‌های کاف‌دار بلد بودند. بلد بودند چطور می‌شود دختری را بوسید و می‌دانستند اگر به جنگ نمی‌رفتند، حالا چهل، پنجاه، شصت ساله بودند.

مایکل مور هم به خاطر توانایی‌اش در کنار هم چیدن وقایع. تا نشان‌مان بدهد که تا چه اندازه در کثافتی که خودمان ساخته‌ایم فرو رفته‌ایم. او می‌توانست در فضای مه‌آلود اجتماعی‌مان سرنخ‌هایی پیدا کند. سرنخ‌هایی که نیازشان داریم تا بتوانیم راه‌حل درست مشکلات‌مان را بیابیم. بفهمیم کجا قدم اشتباهی برداشته‌ایم تا به اینجا رسیده‌ایم.

دوست داشتم مایکل مور هم مال ما بود، چون فارنهایت ۹/۱۱ او را همین حالا دیدم. غم‌انگیز، تکان‌دهنده، منزجرکننده، و حسرت‌برانگیز.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

w

درحال اتصال به %s