در ستایش غرق شدن

امروز خواستم دوباره، پس از ماه‌ها، یک فروشگاه اینترنتی روی کامپیوترم راه بیندازم. می‌خواستم ببینم می‌شود کاری کرد که درآمدم کمی بیشتر شود یا نه.

فایل‌ها را دانلود کردم، راهنماها را خواندم و از روی دستورالعمل مراحل را طی کردم. چه پیش آمد؟ خطا. انتظارش را نداشتم اما می‌دانستم این اتفاق می‌افتد. مثل تمام دفعه‌های قبل.

ماجرایش طولانی است. همیشه می‌دانستم برنامه‌نویس خوبی نیستم. اما آیا این از ایده‌آل‌گرایی‌ام ناشی می‌شود؟ شاید. خودم را با برنامه‌نویس‌های دیگری مقایسه می‌کنم که از من بهتر بوده‌اند. آنها چه کار می‌کنند؟ سه چهارم روز را پای کامپیوترند، دستورالعمل‌ها را به جای خواندن، می‌خورند. دائم اخبار تکنولوژی و چیزهای مربوط را دنبال می‌کنند و خیلی کارهای دیگر. من این کارها را نمی‌کنم و نمی‌کردم. چیزهایی مثل این و باگ‌های فراوانی که برنامه‌هایم داشتند من را به این درک رساند که برنامه‌نویس خوبی نیستم.

نتیجه؟ از کار برنامه‌نویسی آمدم بیرون. پس حالا سوال مهم‌تر:

چرا نتوانستم برنامه‌نویسی معمولی باشم؟

دکتر می‌گوید چون نمی‌توانی از خودت مراقبت کنی. به نظرم منطقی است. بارها شده که خواسته‌ام مثلاً فقط پنجشنبه‌ها کار کنم. بعد فهمیده‌ام که هفت روز هفته، روزی دوازده ساعت کار کرده‌ام. یعنی نتوانستم به دیگران و به خودم حالی کنم که توانم همینقدر است. کاری بیشتر از این از دستم ساخته نیست.

حافظ شعری دارد: «آشنایان ره عشق در این بحر عمیق / غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده»

مصرع اولش را کاری ندارم. مصرع دوم را باید قاب کنم بزنم جلوی چشم: غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده.

نه فقط در برنامه‌نویسی، در تمام کارهای دیگرم هم باید یاد بگیرم: می‌شود غرق شد، اما خیس نه.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

w

درحال اتصال به %s