چهار ماه دیگر

یادم می‌آید: همراه پدر به سالن ورزشی نزدیک خانه رفته‌ایم. من می‌خواستم کاراته کار کنم یا پدر می‌خواست سرم به چیزی گرم باشد؟ یادم نمی‌آید. بیشتر از شش یا هفت سال ندارم. انگار خواب می‌بینم. چون نمی‌دانم چطور به سالن ورزشی رسیده‌ایم. خودم را می‌بینم که کنار پدر ایستاده‌ام. لباس سفید کاراته و کمربند سفید پوشیده‌ام. دست او را گرفته‌ام و به آدم‌های بزرگی که دور زمین می‌دوند نگاه می‌کنم.

مربی می‌گوید بیا تو. بیا بدو. وسایلم را می‌گذارم گوشه‌ای و به آنها می‌پیوندم. قدم‌هایشان بلند و قدهایشان بلند و کمربندهایشان رنگی است. نگاهم می‌کنند. شاید دستی به سرم می‌کشند. و می‌دوند. من هم می‌دوم اما به آنها نمی‌رسم. تند و تند و تندتر می‌دوم. اما به آنها نمی‌رسم. و نگاه می‌کنم:

سالن سکویی در طبقه‌ی دوم دارد. چشم‌های آدم‌های بسیاری از آنجا به من خیره شده‌اند. نگاه می‌کنم. چشم‌ها می‌خندند. دهان‌ها می‌خندند و نگاه می‌کنم. دلم پایین می‌ریزد. پاهایم سست می‌شوند. به پدر نگاه می‌کنم. او هم می‌خندد؟ یادم نیست. گریه می‌کنم و به سمت او می‌دوم. و صدای قاه‌قاه آدم‌ها را می‌شنوم. که من را مسخره می‌کنند. کودکی که داشت سعی می‌کرد بدود. اما نتوانست.

این را می‌گذارم اینجا. حافظه‌ام درست کار نمی‌کند. این از معدود خاطرات کودکی من است. این را می‌گذارم اینجا تا چهار ماه دیگر بیایم و چیزکی به آن اضافه کنم. چهار ماه دیگر که قرار است حس مشابهی به من دست دهد. چشم‌هایی ببینم که خیره به من نگاه می‌کنند، دهان‌هایی که به من می‌خندند، و احساس کنم که پاهایم سست می‌شوند. اما حالا زود است. حالا زود است آینده را ببینم. باید چهار ماه صبر کنم. و بعد برگردم و به این خاطره چیزکی اضافه کنم.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

w

درحال اتصال به %s