سرزمین عجایب

موضوع دارم. وقت هم همینطور. کسی هم این دور و اطراف نیست. اما چرا نمی‌نویسم؟ دلیلش را می‌دانم. اما شاید نتوانم خوب توضیحش دهم. سعی می‌کنم. دلیلش این است که من امروز «آنجا» نبوده‌ام. اما آنجا کجاست؟

مکانی است خیالی. شاید مکان هم نباشد. اما طور دیگری نمی‌توان تصورش کرد. مکانی است خیالی که باید در طول روز چند باری بهش سر بزنم. رفتنم به آنجا ناخواسته است. وسط بالا و پایین بردن چای کیسه‌ای در لیوان، اغلب وقتی روی صندلی سلمانی نشسته‌ام، گاهی در حین رانندگی و گاهی هم در طول انجام دادن هر کار دیگری.

بعدها می‌فهمم که آنجا بوده‌ام. وقتی که می‌توانم بنویسم. وقتی نشسته‌ام و دارم روی کیبرد می‌کوبم، یادم می‌آید که ها. آنجا بوده‌ام. گرچه خصوصیات ظاهری ندارد تا وصفش کنم.

امروز آنجا نبودم. حتی با این که همین حالا چند خطی نوشته‌ام. شاید فردا. شاید هم فرداهای بعد:

If you don’t know where you’re going, any road’ll take you there

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s