سرزمین عجایب

موضوع دارم. وقت هم همینطور. کسی هم این دور و اطراف نیست. اما چرا نمی‌نویسم؟ دلیلش را می‌دانم. اما شاید نتوانم خوب توضیحش دهم. سعی می‌کنم. دلیلش این است که من امروز «آنجا» نبوده‌ام. اما آنجا کجاست؟

مکانی است خیالی. شاید مکان هم نباشد. اما طور دیگری نمی‌توان تصورش کرد. مکانی است خیالی که باید در طول روز چند باری بهش سر بزنم. رفتنم به آنجا ناخواسته است. وسط بالا و پایین بردن چای کیسه‌ای در لیوان، اغلب وقتی روی صندلی سلمانی نشسته‌ام، گاهی در حین رانندگی و گاهی هم در طول انجام دادن هر کار دیگری.

بعدها می‌فهمم که آنجا بوده‌ام. وقتی که می‌توانم بنویسم. وقتی نشسته‌ام و دارم روی کیبرد می‌کوبم، یادم می‌آید که ها. آنجا بوده‌ام. گرچه خصوصیات ظاهری ندارد تا وصفش کنم.

امروز آنجا نبودم. حتی با این که همین حالا چند خطی نوشته‌ام. شاید فردا. شاید هم فرداهای بعد:

If you don’t know where you’re going, any road’ll take you there

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

w

درحال اتصال به %s