بائوباب‌ها

یک هفته‌ای بود که می‌خواستم چیزی بنویسم برای خودم. نمی‌نوشتم تا امروز رفتم یک دفتر پاپکو خریدم که اگر اشتباه نکنم صد تا برگ دارد. از این قر و فرها، متاسفانه، من هم دارم. البته معلوم است که مشکل نوشتن نداشتن دفتر و دستک و خودکار نیست. فکر کنم در مستند سیاوش کسرایی بود که دخترش می‌گفت او روی پوست آدامس هم شعر می‌نوشت.

دلیلش به تعویق انداختن کار اصلی است. حالا به جای نوشتنْ هر چیز دیگری بگذارید. رفتن سراغ کار اصلی ترسناک است، به هزار و یک دلیل که شاید بدانید و شاید هم نه.

باید مثل بچه‌ها با ضمیر ناخودآگاه‌مان برخورد کنیم. یک جاهایی باید با بهانه‌هایش بسازیم و با او راه بیاییم. دفتر می‌خواهد؟ برایش بخریم. قبل از کار باید یک ساعتی برود بیرون بچرخد؟ ببریمش. ولی یک جایی باید سفت بایستیم و بگوییم: بشین پای کار. شیطنت باشه برای بعد. و البته که باید ته و توی قضیه را هم دربیاوریم. چرا آن کار اصلی را هی به تعویق می‌اندازیم؟ جریانش چیست؟ چه چیزی ما را می‌ترساند؟

گفتم ترس و می‌خواهم بگویم فکر می‌کنم ریشه‌ی بیشترش ترس است، به خصوص ترس از شکست. از کجا آمده‌اند و این انتظارات ماورائی از خودمان چطور به جان‌مان افتاده‌اند؟ یک چیزهای مشترکی در نسل‌ها هست ولی خیلی جدی‌اش نگیرید. هر کس خودش باید پیدایشان کند. چطوری؟ این هم با خودتان است.

به گمانم آدم تا با آن کودک درون یا ضمیر ناخودآگاه یا هر اسم دیگری که رویش می‌گذارید کنار نیامده، نتوانسته افسارش را دست بگیرد، به گمانم نباید بچه‌ای بزرگ کند. تا خودمان بالغ نشده‌ایم، نمی‌توانیم به دیگری بیاموزیم بالغ شدن، بالغ بودن، معنی‌اش چیست.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s